Το έξω ήρθε μέσα για να ξαναθέσει το κοινωνικό ζήτημα

Το Αφγανιστάν ήρθε στην πόρτα μας, το Ιράκ ήρθε στην πόρτα μας, η Σομαλία, η Ρουάντα, το Κογκό, η Ερυθραία, το Μπαγκλαντές, η Νιγηρία, όλες οι ιστορίες, όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες των εγκλημάτων του καπιταλισμού μας κοιτούν κατάματα.

Και τους κοιτούμε κι εμείς. Στην Ιταλία ο κίνδυνος να αναζωπυρωθεί το κοινωνικό κίνημα με τους μετανάστες ήταν για μια στιγμή ορατός.

Γιατί την ώρα που τους κοιτούμε, αυτούς που δεν έρχονται από το πουθενά, αναρωτιόμαστε μήπως μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε, απόλυτα υπεύθυνοι για αυτούς.

Αν η αντιμεταναστευτική υστερία είναι λοιπόν προσπάθεια διαχείρισης του κοινωνικού ανταγωνισμού, οι μετανάστες δεν έχουν να πάθουν τίποτε χειρότερο από αυτά που ήδη παθαίνουν, δεν έχει διαφορά αν θα πεθαίνουν στην Ερυθραία, στη Λιβύη, ή στην Ελλάδα.

Από την άποψη της ελευθερίας εμείς έχουμε πολύ περισσότερα να χάσουμε – ή έχουμε μια ευκαιρία να κερδίσουμε.