Φασισμός είναι η ποσόστωση του ανθρωπισμού

Η νεοφιλελευθεροποίηση της ''παλιάς'' Ευρώπης και η μετατροπή όλων των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων σε μια ιδιωτικοποιημένη αρένα εξατομικευμένων και αλλοτριωμένων ανταγωνισμών έχει προκαλέσει την απώλεια κάθε έννοιας κοινότητας.

Οι άνθρωποι στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού δεν νιώθουν τίποτε κοινό μεταξύ τους, πως θα νιώσουν κάτι κοινό με τους μετανάστες;

Ο ιδεολογικός εκφασισμός της κοινωνίας είναι απλά η πιο φανταχτερή εκδοχή του φάσματος της ποσοτικής αντίληψης για τους άλλους: είναι πολλοί, δεν χωράμε, πώς θα τους χρησιμοποιήσουμε, χρειαζόμαστε περισσότερες φυλακές...

Στον καθημερινό λόγο έχουν επιβληθεί οι χειρότερες πτυχές της κυρίαρχης διαχειριστικής ιδεολογίας – αφού αυτές δίνουν στους νευρωτικούς υπηκόους της Ευρώπης κάποια ψευδαίσθηση ελέγχου και εξουσίας.

Από την αποστασιοποιημένη φιλανθρωπία ως την εξόντωση, όλες οι αναφορές στους μετανάστες μετρούν το μέγεθος της ανοχής του καθένα, σαν να ήταν χρηματιστηριακή μετοχή. Έτσι, από τη λογική της διαχείρισης του άλλου στον απόλυτο εκφασισμό δεν είναι απλά μικρό το βήμα.

Η ποσοτική διαχειριστική ιδεολογία είναι και η ίδια ελαστική και διαχειρίσιμη: Ξεκινά από τις προτάσεις για αναπτυξιακή βοήθεια στις χώρες προέλευσης των μεταναστών, προχωρά στην παράταση της υπομονής με τη ροζ κάρτα ή τα διαπολιτισμικά προγράμματα, υποχωρεί στο να διαπραγματεύεται και τα στοιχειώδη δικαιώματα ανήλικων προσφύγων χωρίς χαρτιά και φτάνει έως τη μηδενική ανοχή των πογκρόμ.

Το καλοκαίρι, οι φασίστες περιπολούσαν στους δρόμους και επιτίθενταν σε μετανάστες στην Ελλάδα και την Ιταλία, το φθινόπωρο η σουηδική προεδρία της Ε.Ε. ''θα θέσει την προστασία στο επίκεντρο της πολιτικής για το άσυλο'' όπως δήλωσε. Οι δύο φαινομενικά αντίθετες στάσεις αποτελούν τμήμα της ίδιας διαδικασίας εξανδραποδισμού.