Το παγκόσµιο φόρουµ για τη µετανάστευση και την ανάπτυξη (GFMD) ξεκίνησε από την Γενική Συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών τον Σεπτέµβριο του 2006, ως «προσπάθεια διεθνούς συντονισµού σε κυβερνητικό επίπεδο για την ορθή διαχείριση της µετανάστευσης». Το πρώτο GFMD πραγµατοποιήθηκε στις Βρυξέλλες τον Ιούλιο του 2007 και το δεύτερο στις Φιλιππίνες, τον Oκτώβριο του 2008.

O υφυπουργός Εσωτερικών, Θ. Νάκος, αναλαµβάνοντας τη διοργάνωση του 3ου GFMD στην Αθήνα, τόνισε πως «η µετανάστευση στην εσωτερική µας πολιτική θεωρείται πλέον εργαλείο ανάπτυξης και υπ’ αυτήν την έννοια η µεταναστευτική πολιτική µας στοχεύει στην ορθολογική διαχείριση των µεταναστευτικών ροών».

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο GFMD δεν αναφέρονται σε «παράνοµη» και «νόµιµη» µετανάστευση, αλλά σε «ρυθµισµένη» (regulated) ή όχι.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ως αντίλογος στο 3ο παγκόσμιο φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη (GFMD2009) που πραγματοποιείται στις 4-5 Νοέμβρη 2009 στην Αθήνα (προηγείται στις 2-3 Νοέμβρη μια συνάντηση της “κοινωνίας των πολιτών”, χρηματοδοτημένη από το ίδρυμα Ωνάσση).

Το κείμενο επιχειρεί να φωτίσει μερικά σημεία που διατηρούνται εσκεμμένα σκοτεινά, όπως “τα γενεσιουργά αίτια της μετανάστευσης, υπό το φως της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης” (θέμα της 1ης στρογγυλής τράπεζας του GFMD2009) ή οι “στρατηγικές (...) για την κυκλοφορία των μεταναστών καθώς και τη διασύνδέσή τους με την ανάπτυξη” (θέμα της 2ης στρογγυλής τράπεζας) και οι “συνεχιζόμενες προσπάθειες πολιτικής και θεσμικής συνοχής” (θέμα της 3ης στρογγυλής τράπεζας).

Τα θέµατα του 3ου GFMD είναι:
1) η ένταξη της µετανάστευσης στους αναπτυξιακούς σχεδιασµούς µε έµφαση στη µετανάστευση στο πλαίσο της κρίσης,
2) η ενσωµάτωση στις χώρες άφιξης και η προώθηση της κυκλικής µετανάστευσης,
3) η ενοποίηση θεσµών και πολιτικής στις χώρες προέλευσης και άφιξης.

Μετά την Αθήνα, το επόµενο GFMD θα πραγµατοποιηθεί το 2010 στο Μεξικό.

Από τη σιωπηλή σφαγή
μέσα και έξω από τα σύνορα της Ευρώπης
στην εξωτερίκευση των συνόρων

Αυτό εννοούν όταν μιλούν για “συνεχιζόμενες προσπάθειες πολιτικής και θεσμικής συνοχής”.

Μετά τα χιλιάδες θύματα στα σύνορα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, η κύρια στρατηγική της Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια για την κυκλοφορία τους είναι η δημιουργία μίας ζώνης καθαρτηρίου εκτός των συνόρων της.

Η στρατηγική της Ιταλίας, της Μάλτας και της Ισπανίας, χωρών εισόδου από την Αφρική, υπήρξε η ανάθεση της κράτησης και εξόντωσης (με άλλα λόγια μιας ευγονικής “φυσικής επιλογής” του απαραίτητου εργατικού δυναμικού) των μεταναστών σε προκεχωρημένα φυλάκια της ΕΕ (Λιβύη, Μαρόκο, Αίγυπτο, Τυνησία) με σημαντικά ανταλλάγματα σε know-how, όπλα, αεροδρόμια και ξενοδοχεία.

Εντωμεταξύ η Ελλάδα επιδιώκει αντίστοιχους διακανονισμούς αναχαίτισης μεταναστών με την Τουρκία, πολύ απαιτητικότερο συνομιλητή, ενώ η Κύπρος, η Ουκρανία και η ανατολική Ευρώπη εφαρμόζουν την ολοκληρωτική πολιτική της σιωπής.