ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ-ΦΡΟΥΡΙΟ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ

Οι στρατιωτικές και οικονομικές επιθέσεις και οι λεηλασίες που πραγματοποιούν τα αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη, η Αυστραλία και οι ΗΠΑ εις βάρος των κοινωνιών στις φτωχότερες χώρες οδηγούν πολλούς ανθρώπους από τις φτωχότερες χώρες προς τις ισχυρές. Πώς αντιμετωπίζονται όμως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, τα θύματα αυτών των επιθέσεων, από αυτούς που προκάλεσαν τις επιθέσεις; Με νέες επιθέσεις στις χώρες “υποδοχής” τους. Σε αυτήν την πολιτική γραμμή της καταστολής της μετανάστευσης εντάσσεται και η νέα νομοθεσία περί μεταναστών και προσφύγων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα. Είναι επείγον να ενημερωθούμε για τα νέα μέτρα, έτσι ώστε να οργανωθούμε και να τα αντιμετωπίσουμε. Είναι όμως ταυτόχρονα αναγκαίο να τα συνδέσουμε με τα τεράστια προβλήματα που ήδη αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει από τις πρώτες μαζικές μεταναστεύσεις στην Ελλάδα, η κατάσταση χειροτερεύει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά περίπλοκη κριτική ανάλυση για να το περιγράψουμε αυτό. Αρκεί να πούμε δυο λόγια για την καθημερινότητα τη δική μας και όλων των συνάνθρωπων μας που προσπαθούν να πλησιάσουν το όνειρο για μια καλύτερη ζωή, ή να ξεφύγουν από τους πόλεμους και τους διωγμούς, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Όπως τα τείχη της Ευρώπης-φρούριο βρίσκονται και μέσα στις χώρες όπου ζούμε, έτσι και εμείς, οι μετανάστες που ζούμε στην Ελλάδα, δεν είμαστε καθόλου έξω από τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που κατεβάζουν στο δρόμο χιλιάδες κόσμου στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό, όπως το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, η ελαστική εργασία. Δεν είμαστε έξω από τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, ούτε από τους δείκτες της ανάπτυξης και της οικονομικής επέκτασης της Ελλάδας…

Όλα τα μεγάλα έργα, με αποκορύφωμα το “θαύμα των Ολυμπιακών του 2004”, χτίστηκαν με την ανασφάλιστη, συχνά επικίνδυνη, κακοπληρωμένη ή καθόλου πληρωμένη δουλειά των μεταναστών, με τα εργατικά ατυχήματα, με τον ιδρώτα και το αίμα μας. Την τελευταία εικοσαετία, ολόκληρος ο αγροτικός τομέας κατάφερε να επιβιώσει στις δικές μας πλάτες, στηριγμένος στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και δουλειάς των μεταναστών.

Στην περίπτωση του ασφαλιστικού, ποιος αδικείται περισσότερο από τους μετανάστες; Εμείς δεν είμαστε που αναγκαζόμαστε να καλύψουμε με τις υπέρογκες εισφορές μας το μεγάλο κενό του ΙΚΑ, εμείς δεν πληρώνουμε τελικά στα ταμεία τα ποσά που αποφεύγουν να πληρώσουν τα αφεντικά και οι ευνοούμενοί τους; Εμείς δεν αναγκαζόμαστε, λόγω του καθεστώτος των αδειών παραμονής, να είμαστε πιο τυπικοί στην εξόφληση λογαριασμών και στη φορολογική ενημέρωση; Τα ένσημα και η φορολογική ενημερότητα είναι προϋποθέσεις για την ανανέωση της άδειας παραμονής μας, αντί να είναι η άδεια παραμονής προϋπόθεση για τη δουλειά! Πόσους μετανάστες γνωρίζετε, εδώ και έντεκα χρόνια που οι μετανάστες εργάζονται νομότυπα στην Ελλάδα, που να έχουν πάρει σύνταξη; Το ΙΚΑ και ο ΟΓΑ στέκονται στα πόδια τους χάρη στις εισφορές μας, οι τραπεζικοί οργανισμοί το ίδιο. Κι όμως δεν θεωρούμαστε καν πολίτες…Πάνω από 70.000 επίσημες θέσεις εργασίας άνοιξαν στο ελληνικό Δημόσιο αποκλειστικά και μόνο για έλληνες – για να μην αναφέρουμε το σώμα των συνοριοφυλάκων (που έχει πάνω από 5000 αστυνομικούς) που πληρώνεται για να μας βασανίζει και να μας διώχνει. Μπορεί οι “ρυθμοί ανάπτυξης” της Ελλάδας να αυξάνονται με την άφιξη των μεταναστών στη χώρα, όμως οι μετανάστες σε κανέναν τομέα δεν έχουν αποκτήσει ίσα δικαιώματα με τους ντόπιους.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο: Αν η ίδια η κοινωνία δεν πάψει να είναι θύμα της κυρίαρχης πολιτικής και των οργάνων της (και της εικόνας που δημιουργούν για τους μετανάστες ΜΜΕ, μπάτσοι, δικαστές, κράτος και παρακράτος), τότε θα συνεχίζει να ρίχνει το φταίξιμο στους μετανάστες για ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα. Όσο όμως η κοινωνία συνεχίζει να είναι θύμα των αντιλήψεων αυτών και δεν ξεσηκώνεται ενάντια στην αδικία, συμμετέχει στον αποκλεισμό και την απαξίωση των μεταναστών και των προσφύγων και είναι συνυπεύθυνη για τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια και τις απελάσεις.

Είναι καθήκον μας να αντιστεκόμαστε και να υψώνουμε τη φωνή μας ενωμένοι, μετανάστες  και ντόπιοι, ενάντια στη πολιτική του κεφαλαίου, ενάντια στα κατασταλτικά μέτρα και την τρομοκρατία του κράτους, για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, με αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Ομάδα Μεταναστών και Προσφύγων