|
|
 |
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ & ΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ
Σχεδιάγραμμα της εισήγησης του δίκτυου clandestina
στο 1ο ελευθεριακό φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης
1. Για κάποιους η κρίση δεν ξεκίνησε πριν δύο χρόνια
Από τα προγράμματα δομικής προσαρμογής τη δεκαετία του '80 σε Αφρική και Λατινική Αμερική έως το νεοφιλελεύθερο πλιάτσικο στις πρώην κομμουνιστικές χώρες τη δεκαετία του '90, κρίση και μετανάστευση αποτέλεσαν έννοιες αδελφές - και με τον ίδιο πατέρα.
Επί 3 δεκαετίες ο νεοφιλελευθερισμός κατασκευάζει ένα εργατικό δυναμικό αποδυναμωμένο και αποσταθεροποιημένο. Το κεφάλαιο επιλέγει τους μετανάστες γιατί είναι αδύναμοι, ανοργάνωτοι, κακοπληρωμένοι εργάτες για τους οποίους δεν απαιτείται ούτε ασφάλεια στους εργασιακούς χώρους, ούτε περίθαλψη, ούτε σύνταξη. Με άλλα λόγια, εργάτες πολύ φτηνότεροι και χωρίς διεκδικήσεις. Υπολογίζεται ότι το 2009, 200 εκατομμύρια άνθρωποι, το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού, ζούσαν έξω από τη χώρα που γεννήθηκαν.
2. Οι μετανάστες ως τελευταίοι υπερασπιστές του κράτους πρόνοιας…
Πέρα από την προσφορά φτηνής εργασίας, οι μετανάστες/τριες όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή συμμετοχή στην πρόκληση της παρούσας κρίσης στον ελλαδικό χώρο, αλλά το αντίθετο, αποτέλεσαν από τα τελευταία αναχώματα του συστήματος κοινωνικής ασφάλειας:
- Το κράτος χρησιμοποιεί τις εισφορές των μεταναστών/τριών για να στηρίξει το συνταξιοδοτικό σύστημα (εισφορές από τις οποίες οι περισσότεροι μετανάστες/τριες ποτέ δεν θα καταφέρουν να ωφεληθούν).
- Το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταναστών/τριών βρίσκεται σε παραγωγική ηλικία. Αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες/τριες, θα γινόταν ακόμη ελλειμματικότερο το ήδη ελλειμματικό ισοζύγιο των ασφαλιστικών ταμείων ανάμεσα σε αυτούς που εργάζονται και σε αυτούς που συνταξιοδοτούνται. Ακόμη και τα φορολογικά έσοδα θα μειώνονταν γιατί, όπως αναγνωρίζουν κρατικές πηγές “οι μετανάστες εκπληρώνουν συνεπέστερα από τους ιθαγενείς τις φορολογικές τους υποχρεώσεις”.
- Οι μετανάστριες, στις οποίες κατά κύριο λόγο έχει ανατεθεί η φροντίδα των ηλικιωμένων αλλά και των παιδιών, γλιτώνουν την πολιτεία από εκατομμύρια ευρώ για δημόσιες εγκαταστάσεις, όπως κέντρα ημερήσιας φροντίδας, παιδικούς σταθμούς, κέντρα δημόσιας υγείας και οίκους ευγηρίας.
- Η δημόσια υγεία ενισχύεται επίσης με την υποτιμημένη εργασία των μεταναστών στον τομέα της καθαριότητας: τα δημόσια και τα ιδιωτικά κτίρια, τα υπουργεία και τα νοσοκομεία, αεροδρόμια και τρένα, γραφεία και σπίτια, καθαρίζονται κυρίως από συνεργεία μεταναστών/τριών που “προσφέρουν” εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων.
3. “Τώρα με την κρίση, τι θα γίνει με τους μετανάστες, όταν μάλιστα τα χρήματα δεν φτάνουν για τους έλληνες;”
“Η κρίση διώχνει τους μετανάστες”. H είδηση εμφανίζεται όλο και συχνότερα στα ΜΜΕ. Πραγματικά, οι πρώτοι που χτυπάει η κρίση είναι οι νόμιμοι μετανάστες, λόγω του εκβιασμού της σύνδεσης της εργασίας με την άδεια παραμονής. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες/τριες, κυρίως από την αλβανία, που έζησαν την απόλυτη αγριότητα των πρώτων χρόνων της “ζεστής φιλοξενίας” και σταδιακά βρέθηκαν με παιδιά και κάποια καταναλωτικά δικαιώματα σε συνθήκες ημινομιμότητας, με την αναμενόμενη έκρηξη της ανεργίας βρίσκονται στο απόλυτο δίλημα. Όσοι έχουν παιδιά αναγκαστικά θα μείνουν. Έτσι μπαίνει στο κόλπο η ιθαγένεια. Και τα παράβολα...
Ο πάγιος στρατηγικός στόχος για το ελληνικό κεφάλαιο είναι η διατήρηση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών σε ανεπίσημο καθεστώς ως φτηνή εργατική δύναμη για την ελληνική εργοδοσία. Αυτοί που δεν μπορούν να φύγουν είναι οι χωρίς χαρτιά: η απουσία «νομιμοποιητικών» εγγράφων και η συνθήκη Δουβλίνο-2, τους εγκλωβίζει εντός των συνόρων της “χώρας υποδοχής” και ταυτόχρονα εντός των ορίων της αδήλωτης αγοράς εργασίας. Το δόγμα της μηδενικής ανοχής μειώνει ακόμα περισσότερο τις αντιστάσεις.
Το παράδειγμα της υποτίμησης των νόμιμων αιγύπτιων αλιεργατών και της προτίμησης των χωρίς χαρτιά μπαγκλαντεσιανών στα φραουλοχώραφα, είναι χαρακτηριστικό. Πάντα έχει και πιο κάτω...
4. H κρίση της αλληλεγγύης (το καλοκαίρι του 2009 ήταν η αρχή...)
Τα εργασιακά δικαιώματα έχουν γυρίσει δεκάδες χρόνια πίσω... Το λένε όλοι.
Η αποδοχή όμως των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τα θύματα του παγκόσμιου συστήματος εκμετάλλευσης, δεν είναι που μας γύρισε πρώτα στη δεκαετία της φαιάς πανούκλας; Ποια κρίση είναι μεγαλύτερη από την ηθική εξαχρείωση;
H οποία τελικά δεν αποδίδει… Όταν γλείφεις το χέρι του αφεντικού, δεν σημαίνει ότι σου χρωστάει και καμιά υποχρέωση! Υποτιμούσαμε τους άλλους, νομίζοντας ότι εμείς δεν θα το παθαίναμε ποτέ. Είναι όμως γεγονός: Όσο δεν εξαπλώνεται η αλληλεγγύη, τόσο η εξίσωση δεν μπορεί παρά να γίνεται προς τα κάτω.
Είκοσι χρόνια μάγκας και μαστρωπός,
τώρα θα δεις πως είναι να ζεις σαν αλβανός! |
