Τους βούλιαξαν τη βάρκα, τους εγκατέλειψαν στην έρημο

Τους εξαφάνισαν για να εξαφανίσουν τις αποδείξεις. Τους απέλασαν στη χώρα του πουθενά, χωρίς νερό ή προμήθειες, στα σύνορα της Αλγερίας, επειδή δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Η Fortress Europe κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους…

Είναι οι 42 επιζώντες από το ναυάγιο στη Hoceima του Απριλίου 2008. Είναι οι 42 μάρτυρες της σφαγής που πραγματοποίησαν οι άντρες του λιμενικού του Μαρόκου. Αυτήν τη στιγμή βρίσκονται σε καταυλισμό κοντά στην πόλη Oujda, στα σύνορα μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου. Ένας ακτιβιστής μαροκινής οργάνωσης – τον οποίο δεν μπορούμε να κατονομάσουμε για λόγους ασφαλείας- μας έδωσε τη δυνατότητα να μιλήσουμε στο τηλέφωνο με δύο άντρες και μία γυναίκα από τους επιζώντες του ναυαγίου. Για το ναυάγιο δεν επιτρεπόταν να μαθευτεί τίποτα. Γιατί  δεν ήταν η θάλασσα που ευθυνόταν για τις δολοφονίες, αλλά μαροκινοί λιμενικοί.

Οι εκδοχές των τριών μαρτύρων συμφωνούν μεταξύ τους. Οι δύο αφορούν τη νύχτα της 28ης Απριλίου όταν ένα σκάφος τύπου Ζόντιακ μήκους 9 μέτρων στο οποίο επέβαιναν καμιά ογδονταριά άνθρωποι από τη Νιγηρία, την Γκάνα, το Καμερούν και το Μάλι ξεκίνησε από τις ακτές της Hoceima για την Ισπανία. Πέντε ώρες αργότερα στην ανοιχτή θάλασσα τους σταματά περιπολία του μαροκινού λιμενικού. Είναι κιόλας πρωί. “Μας πλησίασαν –λέει ο Φρεντ στο τηλέφωνο- τρύπησαν το σκάφος κόβοντας με μαχαίρια τα εσωτερικά λάστιχα της Ζόντιακ κι έφυγαν”. Σε λίγα λεπτά το σκάφος άρχισε να ξεφουσκώνει και να παραπαίει στα κύματα. Σκόρπισε πανικός. Πολλοί δεν ήξεραν να κολυμπούν και πνίγηκαν αμέσως. Μια γυναίκα χάθηκε ανάμεσα στους αφρούς κρατώντας ένα μωρό σφιχτά στην αγκαλιά της. Λίγο παρακάτω πάλευαν με τα κύματα μια γυναίκα και τρία παιδιά.

Σε μία ώρα περίπου έφτασε η βοήθεια. Τρία περιπολικά σκάφη του μαροκινού λιμενικού περιμάζεψαν τους επιζώντες και καμιά δεκαριά πτώματα. Τους μετέφεραν στη Hoceima, 150 ανατολικά της Μελίγια. Τους κλείδωσαν σε ένα κρατητήριο της αστυνομίας. Στην ανάκριση απουσίαζαν 36 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά, όλοι πνιγμένοι. “Κρατηθήκαμε 48 ώρες στην απομόνωση, χωρίς νερό ή φαγητό, χωρίς να μπορούμε να πλυθούμε”, μας είπε μία από τις τέσσερεις νιγηριανές γυναίκες που επέζησαν. “Μας φόρτωσαν σε ένα λεωφορείο και μας εγκατέλειψαν στα αλγερινά σύνορα, στη μέση του πουθενά, μακριά από την Oujda.”

Μετά από μακρά πεζοπορεία έφτασαν σε έναν καταυλισμό στη μέση του δάσους της Oujda όπου είναι στοιβαγμένοι διακόσιοι περίπου απελαθέντες,” Μία από τις γυναίκες μας εξηγεί: “Κατασκευάσαμε ένα μικρό καταφύγιο για τη νύχτα με πλαστικά και πανιά. Ζούμε από ελεημοσύνες. Πολλοί είναι άρρωστοι”. Οι συνθήκες είναι άθλιες και είναι φυσικά αδύνατον να επιστρέψουν στη Ραμπάτ με την ατμόσφαιρα που επικρατεί εκεί μετά τις τελευταίες επιθέσεις στην πόλη. Εντωμεταξύ πέθαναν και άλλοι επτά από τους 42 επιζώντες  Δεν άντεξαν το ναυάγιο, την πείνα, τη δίψα και το περπάτημα μέχρι τον καταυλισμό...

http://fortresseurope.blogspot.com/