Οι καταραμένοι της Πάτρας

Χίλιοι Αφγανοί ζουν σε πλήρη ανέχεια δίπλα στο λιμάνι της Πάτρας

Φωτογραφίες

Ξέφυγαν από την κόλαση του Αφγανιστάν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο και συνάντησαν την εξαθλίωση και την ανέχεια.

Χίλια άτομα ζουν ως ξεχωριστή κοινότητα σε οικόπεδο (φιλέτο) τριών στρεμμάτων που έχουν «καταλάβει» στην παραλιακή ζώνη της Πάτρας, λίγα μέτρα απ’ το λιμάνι. Εκεί έχουν δημιουργήσει τον καταυλισμό τους.

Αυτοσχέδιες σκηνές με καραβόπανα, ελενίτ, στρώματα από τα σκουπίδια, τρύπιες και βρόμικες κουβέρτες.

Παίρνουν αυθαίρετα ρεύμα από το γειτονικό στύλο της ΔΕΗ, αψηφώντας τους κινδύνους για ηλεκτροπληξία. Συνεργεία της Επιχείρησης έρχονται και τους το κόβουν. Εκείνοι το ενώνουν ξανά…

Για να ξεδιψάσουν παίρνουν (παρανόμως) νερό από το δίκτυο του Οργανισμού Λιμένος.

Για να πλύνουν τα ρούχα τους χρησιμοποιούν τα νερά ενός παραπόταμου που περνά μέσα από τα παραπήγματα. Τη σωματική τους ανάγκη την κάνουν υπαίθρια, σε μιαν άκρη του οικοπέδου, και στη συνέχεια σαν τις γάτες θάβουν τα περιττώματα.

Φοβισμένοι από την επιχείρηση-«σκούπα» της ΕΛ.ΑΣ. τον περασμένο Ιανουάριο (όταν για μέρες τούς απομάκρυναν από το λιμάνι και από τη «βιτρίνα» της πόλης και τους γκρέμισαν 4 μεμονωμένες παράγκες), δεν εμπιστεύονται πλέον όσους προσπαθούν να τους πλησιάσουν.

Μετά από ημίωρη «διαπραγμάτευση», δέχονται να μας μιλήσουν, μέσα στο άβατον του γκέτο, όπως ονομάζουν την «περιοχή» οι Πατρινοί.

Από τους 30 που σχηματίζουν έναν… κύκλο ασφαλείας γύρω μας, δύο μιλούν σπαστά αγγλικά και άλλοι δύο λίγα ελληνικά. Ειδοποιούν με το κινητό τον «αρχηγό» τους (στην ομαδική ζωή που κάνουν έχουν ανάγκη από «προστάτες»). Εχουμε την έγκριση!

Ο 18χρονος Χανίφ μάς λέει ότι δεν είναι σωστό να τους κόβουν το ρεύμα και αυτοί καθημερινά να κινδυνεύουν να σκοτωθούν για να το ενώσουν. Μας δείχνει τα γυμνά καλώδια που αιωρούνται και διαμαρτύρεται, γιατί ένας συμπατριώτης του έχασε τη ζωή του εξαιτίας αυτού του γεγονότος.

Ο Νουρ-Χασάν, 20 ετών, είναι ο μοναδικός που δέχτηκε να φωτογραφηθεί. Θέλει να πάει στην Ιταλία.

Ο Μουσταφά είναι χαρούμενος γιατί χθες κατάφερε να κάνει ένα μεροκάματο (βοηθός πλακά) κι έβγαλε 30 ευρώ. Ομως ο Αμπντούλ μπαίνει στη μέση για να μας δείξει το πόδι του. Ανεβάζει το παντελόνι του και το βλέπουμε τυλιγμένο με γάζες. «Η Αστυνομία μού το έκανε, γιατί περνούσα από το πεζοδρόμιο του λιμανιού» ισχυρίζεται.

Με ένα παπάκι φτάνει στο χώρο ένας Ελληνας. Μας λέει ότι είναι μέλος της Αντιεξουσιαστικής. Φέρνει πράγματα για να βοηθήσει τους μετανάστες.

«Πώς θα έβλεπες να στεγαστούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι σ’ έναν οργανωμένο χώρο;» τον ρωτάμε. «Δεν ξέρουμε αν το “οργανωμένο” θα στερήσει την ελευθερία τους» απαντά.

Οι Αφγανοί, με τη συμπαράσταση ομάδων πολιτών, είχαν πραγματοποιήσει δυναμική πορεία στο κέντρο της πόλης στις 29 Ιανουαρίου διαμαρτυρόμενοι για το «πογκρόμ» που υφίστανται.

Πριν από λίγες μέρες είχε δημιουργηθεί και πάλι αναστάτωση στην πόλη, καθώς όσοι μετανάστες είχαν συλληφθεί από λιμενικούς (την ώρα που επιχειρούσαν να μπουν στα πλοία για Ιταλία) κρατούνταν υπό συνθήκες σκλαβοπάζαρου. Ηταν δεμένοι στα παγκάκια και σε δέντρα, επειδή τα κρατητήρια είχαν κριθεί ακατάλληλα λόγω του πρόσφατου σεισμού.

Μια οδύσσεια χωρίς Ιθάκη

Οι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης δυστυχίας τούς υπόσχονται τον παράδεισο

Ξεκινούν από τη μακρινή Βακτριανή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (το σημερινό σπαρασσόμενο Αφγανιστάν). Μέσω Τουρκίας φτάνουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ή στον Εβρο. Και από εκεί στην Πάτρα, με τελικό προορισμό, οι περισσότεροι, την Ιταλία.

Οι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης δυστυχίας τούς υπόσχονται τον παράδεισο. Οσοι καταφέρουν να περάσουν απέναντι έχουν ήδη πληρώσει από 3.000 ευρώ το κεφάλι. Το ίδιο και όσοι δεν τα καταφέρουν... Οσοι πνιγούν στα σαπιοκάραβα ή τους εγκαταλείψουν οι δυνάμεις τους στη διάρκεια της ατέρμονης πεζοπορίας…

Οι «τυχεροί» που καταλήγουν στην Πάτρα παθαίνουν πολιτισμικό σοκ. Αντικρίζουν την αφθονία του καταναλωτισμού, στα περίπτερα, στα σούπερ μάρκετ, στις βιτρίνες, στις ταβέρνες, στις καφετέριες.

Βλέπουν τις γυναίκες, χωρίς τσαντόρ, να κυκλοφορούν ελεύθερες. Στα μάτια τους, οι στοιχειώδεις για εμάς υποδομές (δρόμοι, σιδηρόδρομοι, λιμάνια) φαντάζουν ως κάτι σπουδαίο.

Αλλά συνειδητοποιούν σύντομα ότι όλα αυτά δεν είναι για εκείνους. Χωρίς χρήματα, ρακένδυτοι, ζητούν δουλειά. Οποιοδήποτε μεροκάματο. Θέλουν να συγκεντρώσουν 8 με 10 χιλιάδες ευρώ για να πληρώσουν τους συμπατριώτες τους -διακινητές (τους « αρχηγούς» της φυλής), που είναι μέσα στο κύκλωμα μεταφοράς μεταναστών στην Ιταλία, μέσω των πλοίων της γραμμής. Για να πάρουν σειρά για την «Ιθάκη» τους. Στην εξαθλίωση έρχονται να προστεθούν και οι δεκάδες θάνατοι μεταναστών που επιχειρούν να τρυπώσουν στα πλοία, κρυμμένοι μέσα στα ψυγεία των φορτηγών ή σε μη αεριζόμενους χώρους των καραβιών. Οσοι πετύχουν το σκοπό τους και συλληφθούν στην Ιταλία, αμέσως απελαύνονται στην Ελλάδα. Κι έτσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος…

Μέχρι να καταφέρουν να μαζέψουν τα λεφτά, μένουν στον καταυλισμό, κάτω από απαράδεκτες συνθήκες. Η φτώχεια και η πείνα οδηγούν τους πιο ευάλωτους στην παρανομία. Ακόμα και οι καταστηματάρχες ανέχονται τις μικροκλοπές. Κάνουν τα στραβά μάτια όταν οι δυστυχισμένοι τούς «αρπάζουν» φαγώσιμα και αναψυκτικά.

ΜΠΟΓΑΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
Ελεύθερος Τύπος, 28/07/2008